Sun Of Tisfoon - بی ربط

چند تا صحنه بی ربط

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Wed, 17 Feb 2010 18:15:39 +0000

در شهر خبری نیست! هست؟

شب بود که از بیرون برگشتم خانه. مادرم پرسید چه خبر از شهر؟ همه چیز امن و امان است؟ گفتم راستش انگار خبری نیست، نمی دانم شاید خبری باشد! یک کم فکر کردم بعد برگشتم و گفتم اما چند تا صحنه دیدم که به نظرم جالب بود.

یکم

زنی را دیدم با ظاهری عجیب، شالی روی سرش بود اما تقریبا تمام موهای های لایت بزرگی که داشت بیرون بود. شلوارک پوشیده بود با سندل. هر چند که امسال در تهران تقریبا زمستان نداشتیم اما پوشیدن چنین لباسی باز هم عجیب بود. طرز راه رفتنش هم با کلی قر و قمیش بود. زن و مرد و پیر و جوان همه توجه شان به این خانم عجیب جلب شده بود. نزدیک تر که شدم متوجه شدم طرف مرد است! موهایش هم کلاه گیس. نمی دانم تی اس بود چی بود ولی در کل خیلی ضایع بود. آرایش خیلی بدی هم داشت. از آنها که زنان مشکل دار معمولا خود را به آن شکل درست می کنند.

ادامه مطلب "چند تا صحنه بی ربط"

آیا گوسفندها هم از تهران می روند؟

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Sat, 13 Feb 2010 15:44:36 +0000

آیا گوسفندها هم از تهران می روند؟

سال گذشته (جراید: کلاغ ها از تهران رفتند. )

امسال ( جراید: پروانه ها از تهران رفته اند!)

می گویند کلاغ ها سال پیش و پروانه ها هم امسال از تهران رفته اند. حال بماند که سال بعد قرار است چه کسانی از تهران بروند؟ مطمئنا آینده این را مشخص می کند اما سوالی که مطرح است این است که با توجه به اینکه در کل حیوانات و جانوران علاقه ای به زندگی در تهران ندارند پس چرا اکثر مردم از شهرستان ها به تهران می آیند و دوست دارند در تهران زندگی کنند؟

1- همواره گفته اند که انسان باید فرقی با حیوان داشته باشد، پس در این اتفاقات پیش آمده ما انسان ها ثابت کرده ایم که هیچ شباهتی به انواع حیوانات از جمله کلاغ و پروانه نداریم و این اتفاقا خیلی هم خوب است.

ادامه مطلب "آیا گوسفندها هم از تهران می روند؟"

چند تا موضوع بی ربط

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Sat, 05 Dec 2009 01:28:56 +0000

سینما، تئاتر، تلویزیون، فوتبال و...

همیشه قرار نیست چیزهایی که می نویسم خیلی مربوط باشد همانطور که بارها پیش آمده مسائل بی ربط نوشتم. حالا هم می خواهم نامربوط بنویسم امیدوارم از نا مربوط نویسی ام شاکی نباشید.

چشممان به تلویزیون روشن!

بعد از مدتها به غیر از برنامه نود و فوتبال پخش مستقیم یک برنامه دیگر از تلویزیون را تماشا کردم و آن یک قسمت از سریال مسافران بود. چیزی که در این سریال برایم جالب بود اشاره به مشکلات روزنامه نگاری در این دوره و زمانه بود. با چاپ یک مقاله طنز از فرید که نقشش را رامبد جوان بازی می کند 200 تا شکایت از آن روزنامه شد! روزنامه توقیف شد و فرید هم به دادگاه فراخوانده شد تا از خود در خصوص اتهامات وارده دفاع کند.

دیدن چنین برنامه ای با چنین مضمونی برایم جالب بود. در پایان دیدم نویسنده کار، گروه پیمان قاسم خوانی است و بنابراین علت برایم روشن شد. هر چند که هنوز یک چیز روشن نیست که چرا فقط گروه قاسم خوانی می توانند اینطور آزاد در تلویزیون به انتقاد از خیلی چیزها بپردازند؟

چرا تلویزیون پول نمی دهد؟

به فوتبال اشاره کردم پس تکمیلش کنم. یکی از مقام های استیل آذین گفته چرا شبکه پنج بابت پخش بازی های استیل آذین پول می گیرد؟

ادامه مطلب "چند تا موضوع بی ربط"

متد جدید معلم آزاری برای سال جدید تحصیلی!

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Sun, 27 Sep 2009 16:50:28 +0100

توصیه هایی برای دانش آموزانی که دل خوشی از معلم خود ندارند

این مطلب را به مناسبت سال تحصیلی جدید نوشتم امیدوارم که بپسندید.

سال تحصیلی جدید آغاز شد. هر چند که دیگر دانش آموز نیستم اما خاطرات آن روزها همیشه با من است. معمولا خاطرات شیرین بیشتر آدم را سر خوشی می آورد از جمله این خاطرات به لحظاتی می توان اشاره کرد که دانش آموز معلم را اذیت می کند و باعث به هم ریختگی کلاس می شود. بنایراین در این فرصت یک سری از شیوه های طلایی آزار معلم را نقل می کنم. همگی امتحان شده است و صد در صد تضمینی است.

بنابراین؛ دانش آموزان عزیز بشتابید بشتابید، متد جدید معلم آزاری کاملا تضمین شده و با قبولی صد در صد. رد خور ندارد.

اگر حوصله درس خواندن ندارید. (این یک مورد تقریبا هر روز پیش می آید چون در کل بچه ها هیچ وقت حوصله درس خواندن ندارند.)

اگر قیافه معلم تکراری است و صدایش روی اعصاب است.

اگر می خواهید زودتر زمان بگذرد و از شما درس پرسیده نشود. (خصوصا اگر اول یا آخر دفترنمره اسمتان باشد که احتمال پرسیده شدن درس از شما بسیار زیاد است.)

اگر می خواهید از امتحان فرار کنید و آنقدر معلم را بپیچانید که بی خیال امتحان شود.

اگر می خواهید در کل یک زنگ را هدر دهید حال به هر دلیلی، شاید فقط به این خاطر که شما مرض دارید و می خواهید معلم بیچاره را حرص دهید. راه های زیر به شما پیشنهاد می شود، کارشناسان خبره معلم آزاری آنها را تأیید کرده اند!

1- از همان ابتدا معلم هر چه می گوید شما تکرار کنید و روی آنها تأکید کنید بی خودی هم سرتان را تکان دهید. با این روش معلم را دق مرگ می کنید. حتی این روش طلایی تا مقاطع بالاتر یعنی در دانشگاه و برای اساتید محترم هم کارساز است.

2- یک چیز مهم روز امتحان در کلاس گم شود. مثلا تخته پاک کن. اگر دفتر نمره باشد که حرف ندارد. آن روز همه چیز لغو می شود. از همه مهمتر اینکه اعصاب معلم خورد می شود.

3- اگر آن روز یک امتحان بسیار بسیار مهم دارید که معلم قبلا خیلی تأکید داشته است حتما آن روز امتحان می گیرد، قبل از آغاز امتحان با یک تبانی دسته جمعی همگی مرتبا در مورد مباحث درس از معلم سوال بپرسید. آنقدر سوال های نامربوط بپرسید جوری که معلم احساس کند شما بدجوری در آن درس تعطیل هستید و خودش کم کم به این نتیجه برسد که امتحان نگیرد. این روش از آن روش هایی است که تا سال های سال کاربرد دارد حتی در دانشگاه!

ادامه مطلب "متد جدید معلم آزاری برای سال جدید تحصیلی!"

داستان آفتابه 4

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Wed, 02 Sep 2009 15:16:44 +0100

نسل ما از کره گی آفتابه نداشت!

قرار بود دیگر از آفتابه در این وبلاگ خبری نباشد اما این آفتابه دست از سرم بر نمی دارد! بانی و باعث نگارش این پست سینا حبیبی است پس اگر آفتابه ای یافتید، همه آفتابه ها را سر او خراب کنید و از من ایراد نگیرید.

از سینا حبیبی نوشتم که همشهری با هم از آب درآمدیم، یادی هم بکنم از فیس بوک که این روزها با دردسر کمتری به آن وارد می شوم، اما این دلیل نمی شود که داستان آفتابه پایان خوشی داشته باشد، پس باز هم تا پایان بخوانید و بعد پیدا کنید آفتابه را...

این آقای حبیبی مطلبی در فیس بوک گذاشته بود درباره یک نسل بدبخت که من آن را به خودم و هم سن و سالانم خیلی نزدیک یافتم، بنابراین من هم پیغامی برایش گذاشتم و دیدم که این را آقا سینا از دل ما نوشته است، چون او نسل بعد از ماست. هم خوشحال شدم و هم ناراحت. خوشحال از این جهت که سایر نسل ها هم کم کم به بدبخت بودن ما پی می برند و ناراحت از اینکه من هم از این نسل هستم! نسلی که یا مثل من بچه اول است یا آن که آن وسط هاست. پس هیچ شباهتی به نسل بعد از خودمان نداریم که یا ته تغاری عزیز دردانه هستند و یا اینکه یکی یک دانه هستند ( چه خوشی به اینها می گذرد). پس بخوانید درباره نسلی که زیاد بود و هست.

نسل زیادی

آری دوستان، داستان ما از جایی شروع می شود که از سال 60 تا 64 هرم جمعیتی در ایران ناگهان دچار قلمبگی می شود. البته نه دل درد گرفته و نه رودل کرده است فقط زیادی طی این مدت رشد جمعیت داشته و درصد جمعیت الکی زیاد شده است.

ما که آن زمان یادمان نیست چون تازه به دنیا آمده بودیم، شاید هم اصلا به دنیا نیامده بودیم، بنابراین به این فکر نبودیم که هرم جمعیتی چه شکمی آورده و یا در مملکت ما درصد رشد جمعیت روی افغانستان را هم سفید کرده است.

ادامه مطلب "داستان آفتابه 4"

داستان آفتابه 3

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Mon, 10 Aug 2009 11:38:52 +0100

یافتن آفتابه در میان جمعیت مطربان!

داشتم زندگی ام را می کردم و کم کم مشکل بزرگ نیافتن آفتابه را به بوته فراموشی می سپردم که ناگهان به تئاتر دعوت شدم. تئاتر چه ربطی دارد به آفتابه؟ خب، بخوانید تا ربطش را بدانید.

خلاصه کلام اینکه، بلیت هایی از جشنواره تئاتر آئینی و سنتی نصیبم شد و بسی مشعوف شدم. توهین نباشد خدای ناکرده، اما ما خبرنگارها آنقدر که اوضاع مالی مان خوب است! همیشه دنبال هر چیز مفتی هستیم. چه بهتر که این مفتی تئاتر باشد. به هر حال کوفت که نیست فقط مفت است.

خوش و خوشحال به سوی تئاتر شهر روان شدم تا تجدید میثاقی هم داشته باشم با سنن و آئین گذشتگانم.

چه بلوایی بود اطراف تئاتر شهر. گروههای تئاتری از سراسر ایران آمده بودند و نمایش های خیابانی برپا بود. غرفه های فروش وسایل سنتی و آئینی به راه بود و عده زیادی هم آمده بودند برای تماشا و شاید هم خرید و در آخر شاید هم تیاتر دیدن.

چادر بسیار بزرگی در آنجا بود که اجراهای نقالی قهوه خانه ای در آنجا اجرا می شد. مشغول تماشای جزء به جزء وسایل موجود در آنجا بودم که ناگهان چشمم به یک آفتابه مسی بسیار زیبا افتاد، از خود بی خود شدم و دوان دوان به سوی آفتابه روان شدم اما مسئول چادر گفت: "خانم محترم آفتابه دکوری است دست نزنید." خواستم قیمتی بگوید اما فایده ای نداشت. در جواب گفت: "بفرمائید این همه غرفه های رنگارنگ، از آنها خرید کنید." به طرف غرفه ها رفتم. با دیدن اجناس رنگارنگ غرفه ها داستان آفتابه را برای مدتی به فراموشی سپردم و مشغول تماشای اجناس غرفه ها شدم. گلدان ها و گل های بسیار زیبایی بود. به فروشنده گفتم: "اینها کار کدام شهر است." او که از سوال من خوشش نیامده بود گفت: "اینها خارجی است خانوم، کار چین است."

ادامه مطلب "داستان آفتابه 3"

داستان آفتابه (2)

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Tue, 07 Jul 2009 00:12:00 +0100

زمانی که آفتابه هم دنباله دار می شود!

اینکه چه طور شد داستان آفتابه ادامه پیدا کرد منوط به این است که این پست را تا انتها بخوانید تا همه چیز دستگیرتان شود. (به هر حال این هم یک کلک است برای اینکه مردم تا آخر مطلب را بخوانند!)

داستان به روز جمعه ای که گذشت مربوط می شود. همانطور که می دانید روزهای جمعه کارهای زیادی می توان انجام داد. معمولا در روز جمعه قرار است تمام عقب ماندگی های یک هفته و شاید چند هفته را جبران کنیم. آخر سر هم یک دهم از کارهایی که در ذهن داریم را معمولا نمی توانیم انجام دهیم. این تجربه شخصی من است و می دانم که خیلی از دوستان به درد من دچار هستند.

اما اگر در تهران هستید فکر کنم یکی از بهترین کارهایی که می توان در یک روز جمعه انجام داد رفتن به جمعه بازار چهارراه استانبول است. یکی از دوستانم که طراح صحنه است، جمعه بازار چهارراه استانبول را بهشت طراحان صحنه می داند. چون در آنجا چیزهای عجیب و غریب زیاد می توان یافت.

این جمعه به یکی از دوستانم که تازه از مشهد آمده است قول دادم که درحکم یک راهنما او را به جمعه بازار ببرم تا او هم از نزدیک شاهد این بازار متفاوت و جالب باشد. در یک روز داغ تیر ماه که از گرما به سختی می توان تصمیم به بیرون رفتن گرفت ما آنقدر انگیزه داشتیم تا به این جمعه بازار سر بزنیم و بنابراین داغ شدن کله مان را نادیده گرفتیم.

ادامه مطلب "داستان آفتابه (2)"

داستان آفتابه

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Sun, 28 Jun 2009 00:59:22 +0100

خوش شانسی های من

1- من و فیس بوک

مدتها بود که دوستان در ایمیل من را به سایت فیس بوک دعوت می کردند. اما من ترجیحا عضو این سایت نمی شدم. دلیل اصلی این مقاومت هم دیدگاه منفی ام نسبت به چت و امثالهم بود. از زمانی که اینترنت را شناختم، دیدم که چت یکی از اصلی ترین کاربردهای اینترنت در ایران است. موردی که من هیچگاه نتوانستم با آن ارتباط برقرار کنم. البته طی این مدت در چند سایت دوست یابی دیگر هم عضو شدم که پسورد و یوزرنیم خود را معمولا فراموش می کنم و یا اینکه حوصله سر زدن به آن را ندارم. بنابراین در مورد فیس بوک هم به این نتیجه رسیدم که عضویت در آن چندان به دردبخور نیست.

واقعیتش حوصله سر و کله زدن با کسانی که عمدتا از هند و پاکستان یا یک سری کشورهای عربی در چت برای خودشان می گشتند را نداشتم. از آن بدتر ایرانی ها بودند که گاهی مسائلی را مطرح می کردند که خلاف اخلاق و هر موضوع دیگر بود. ادعای پاستوریزه بودن را ندارم اما تحمل این مسائل در چت غیرممکن بود. چت فقط زمانی خوش می گذشت که با آی دی پسرانه وارد می شدم و دخترها را سر کار می گذاشتم! در کل چت را مدتهاست که تحریم کرده ام و معمولا یاهو مسنجر یکی از بی خاصیت ترین نرم افزارهای کامپیوترم است.

اما دوستان تأکید داشتند که فیس بوک به هیچ وجه با چت قابل مقایسه نیست. با کلاس است، اکثر مردم با نام حقیقی خود می آیند و عکسی از خود می گذارند. از همه مهمتر اینکه این روزها همه در فیس بوک هستند. از دنیا عقب می افتی اگر عضو فیس بوک نشوی!

ادامه مطلب "داستان آفتابه"