Sun Of Tisfoon - سینما

خبر اینجا خانه من است

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Tue, 17 Aug 2010 23:05:38 +0100

گزارش تصویری از ساخت فیلم "اینجا خانه من است"

مدتی بود وبلاگم مشکل عکس داشت و من خیلی اوقات مطالبی که مد نظرم بود و نمی تونستم بذارم و همینطور حرص می خوردم! البته خیلی از وبلاگ ها بدون عکس هستن اما از اونجایی که تو بحث فیلمنامه باید تصویری نوشت تو بحث وبلاگ هم باید تصویری نوشت! ( اصلا چه ربطی داشت، یه چیزی نوشتم دیگه ...)

خلاصه اینکه بالاخره مشکل عکس وبلاگم حل شد و من با اجازه دوستان چند تا از عکس های فیلمی که جدیدا ساختم می ذارم و متن خبرش که در یکی از خبرگزاری ها کار شده رو می ذارم تا بعد...

اول متن خبر

ویژه بخش فیلم های 313 ثانیه ای؛

فیلم کوتاه "اینجا خانه من است" ساخته شد

فیلم کوتاه "اینجا خانه من است" برای بخش فیلم های 313 ثانیه ای جشنواره فیلم مقاومت به کارگردانی "نرگس خرقانی" در تهران ساخته شد.

به گزارش خبرگزاری سینمای ایران، نرگس خرقانی از اعضای انجمن منتقدان خانه سینما پیش از این با فیلم کوتاه "شیر خشک" در جشنواره فیلم کوثر حضور داشت و چندی پیش نیز دو فیلمنامه "سه دقیقه فیلمنامه" و "قره قروت بابایی" از این کارگردان و فیلمنامه نویس در جشنواره فیلم خاوارن مورد تقدیر قرار گرفت.

داستان فیلم "اینجا خانه من است" روایتگر یک زن و شوهر در یک شهر جنگ زده است که به دلیل بازگشت زن به خانه با هم دچار اختلاف می شوند و ...

دستیار کارگردان و برنامه ریز؛ مهناز درودی، دستیار دوم کارگردان؛ عاطفه غلام پور، تصویر بردار؛ حبیب محمدی، صدابردار؛ طیبه نادری، تدوین و صداگذاری؛ رسول علیرضایی، مدیر تولید؛ فاطمه موسوی، طراح صحنه و عکاس؛ جاوید جاویدنیا، بازیگران؛ مهرداد فرج اللهی، شیما شریفی و کیان میرعلایی از بازیگران و عوامل این فیلم کوتاه هستند.

فیلم کوتاه "اینجا خانه من است" محصول جشنواره فیلم مقاومت و دفاع مقدس است.

حالا عکس فیلم

اول صبح بود و شروع تصویربرداری با سکانس حیاط

ادامه مطلب "خبر اینجا خانه من است"

جشنواره خاوران

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Wed, 14 Jul 2010 00:19:28 +0100

خبری خوشحال کننده

پست قبلی گفتم خوشحالم. یک خبر خیلی خوشحال کننده دیگه بهم رسید و اون هم انتخاب شدن دو فیلمنامه ای که به جشنواره خاوران فرستاده بودم تو بخش مسابقه. فیلمنامه قره قروت بابایی و سه دقیقه فیلمنامه. فیلمنامه قره قروت بابایی تو جشنواره اعتیاد و رسانه جزء 17 کاندیدای بخش فیلمنامه بود ولی جایزه نبرد. شاید یک ذره خوش شانس بودم و حداقل یکی از فیلمنامه هایی که فرستادم جایزه برد!

راستی دوستان دنبال یک بازیگر کودک هستم که بین یک تا سه سال داشته باشه. ترجیحا بچه پر رو و راحتی باشه که از پس نقش بازی کردن بر بیاد. اگر ظرف چند روز آینده خبرشو در قالب لینک برام بذارید ممنون می شم.

در ادامه هم متن خبر انتخاب شدن فیلمنامه هامو می ذارم.

ادامه مطلب "جشنواره خاوران"

فیلم های پیشنهادی

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Mon, 07 Jun 2010 19:00:37 +0100

سه پیشنهاد برای دیدن

دوستان از کم کاری من در وبلاگ شاکی هستند. امیدوارم این را بر من ببخشایید. دو پست قبل توضیحی مختصر در این باب توشتم. اما گذاشتن دو تا سه پست در یک ماه در یک وبلاگ آنقدر هم عجیب نیست. حتی خیلی هم می تواند پر کاری باشد. در این پست سه فیلم برای تماشا پیشنهاد می دهم.

Harry Brown

فیلم هری براون ساخته دانیل باربر کارگردان اسکاری یکی از فیلم هایی است که اخیرا دیده ام به نظرم جذاب آمد. فیلم در سال 2009 ساخته شده است و مایکل کین افسانه ای بازیگر اصلی فیلم است. مایکل کین در این فیلم بعد از مدتها در نقش اصلی به ایفای نقش پرداخته است. بازیگری که به نظرم حتی در نقش های مکمل هم خوش می درخشد. اگر بگویم سری جدید فیلم های بتمن را تنها به خاطر حضور او دنبال می کنم تعجب نکنید!

ادامه مطلب "فیلم های پیشنهادی"

نگاهی به فیلم شیرین

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Sun, 23 May 2010 23:05:39 +0100

شیرین و زنان بازیگر

در کامنت های مطلب قبلی یکی از دوستان از من خواست درباره فیلم شیرین کیارستمی بنویسم اتفاقا یک سایت سینمایی نیز چند ماه پیش از من خواست که درباره این فیلم نقدی بنویسم که بنا به دلایلی پیش نیامد. حالا همین بهانه ای شد که درباره شیرین نقد که نه، بلکه بیشتر یادداشت بنویسم. اول بد نیست اشاره ای داشته باشم به حواشی این فیلم. خاطرم هست همزمان با نمایش این فیلم در جشنواره ونیز یکی از سایت های معروف سینمایی مدعی شده بود که در جشنواره ونیز کیارستمی را بابت این فیلم هو کردند! بعدا این موضوع تکذیب شد و آخرش هم مشخص نشد که حرف چه کسی درست است!

شیرین و تقریبا تمامی فیلم های کیارستمی برای مخاطب عام ساخته نشده است و معمولا مخاطبان فیلم هایش کسانی هستند که جدی تر به سینما نگاه می کنند به همین دلیل هم در مورد شیرین اگر شما از آن گروه فیلم بین هایی هستید که حوصله فیلم جشنواره ای ندارید هیچ توصیه ای در مورد تماشای آن به شما نمی کنم. چون فیلم شیرین از جنس سینمای ضد قصه است. در آن نه شخصیت پردازی است و نه داستان و نه هیچ کدام از مولفه های آشنای سینمای کلاسیک. به قول یکی از دوستانم شیرین تجربه کیارستمی است در زمینه سینمای پرتره. حالا این تجربه خوب است یا بد موفق است یا نا موفق نمی توانم صریح درباره اش نظر بدهم چون نظرها در این مورد متفاوت است. در طول فیلم شما واکنش های زنان بازیگر سینما و تلویزیون ایران را در مورد یک نمایشنامه سوزناک عاشقانه به نام شیرین می بیند و دوربین کیارستمی نیز پرتره هایی از چهره های خوشحال اندوهگین و بعضا اشک آلود این بازیگران را نشان می دهد.

بعد از تماشای این فیلم نکته ای که به ذهنم خطور کرد این بود که مخاطب ایرانی که همه بازیگران این فیلم را می شناسد، باید دیدن تمام آنها در یک فیلم برایش خیلی جذاب باشد و همین انگیزه ای می شود که تا پایان فیلم را ببیند، مبادا استاد کسی را از قلم انداخته باشد. باید پرسید آیا این اتفاق در مورد مخاطب آن سوی مرزها که زنان بازیگر سینمای ایران را نمی شناسد هم می تواند بیافتد؟ آیا آنها هم این کنجکاوی را خواهند داشت که ببینند بازیگر بعدی کیست؟ و به همین بهانه فیلم را دنبال کنند؟ در این مورد نظر یک مخاطب خارجی را نپرسیدم که به پاسخ این پرسش برسم.

ادامه مطلب "نگاهی به فیلم شیرین"

روزنوشت یک وبلاگ عمدتا سینمایی

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Thu, 20 May 2010 23:32:39 +0100

فکر کنم این دوران و خصوصا ظرف یک ماه اخیر یکی از کم کارترین دوران های وبلاگ نویسی من بوده است. شاید علت اصلی، دور شدنم از عالم مطبوعات باشد! اما مشغله کاری و فکری این روزها مزید بر علت شده است که این کم کاری نمود بیشتری داشته باشد. امیدوارم از نوشته های وبلاگی ام ناامید نشده باشید. اتفاقات مهمی طی این مدت برایم پیش آمده که در آینده ام و زندگی ام تاثیرات زیادی خواهد داشت. گاهی یک سری تصمیم گیری ها می تواند کل زندگی آدم را تغییر دهد و فکر می کنم من هم در چنین دورانی به سر می برم. فقط امیدوارم همه چیز به خوبی پیش برود. مطمئنا طی چند ماه آینده در این مورد بیشتر خواهم نوشت و به نتایجش اشاره خواهم کرد فعلا ترجیحا توضیح بیشتری نمی نویسم چون ممکن است هیچ اتفاق خاصی پیش نیاید. فکر می کنم برای مدتی هم وبلاگ نویسی من کمتر از سابق شود و وقت کمتری برای وبلاگ نویسی داشته باشم.

سینما

1- وبلاگ سینمایی است و همواره اولویت با مطالب سینمایی است. می خواستم مطلب طنزی درباره جشنواره کن بنویسم که یک سری مشغولیات فکری و کاری مانع شد. مهمترین نکته در جشنواره کن امسال به طور حتم برای ما ایرانیان حضور عباس کیارستمی است. فیلمسازی که خیلی در دنیا شناخته شده است و به نوعی نماینده سینمای ایران، هر چند که فیلم هایش ممکن است از نظر خیلی ها خوب نباشد.

چند وقت پیش یک فیلمفارسی قدیمی می دیدم به اسم حکیم باشی. در آن فیلم کیارستمی دستیار کارگردان بود. کارگردان نصرت کریمی بود. البته حکیم باشی و دیگر کارهای نصرت کریمی در مقایسه با بسیاری از فیلم های قبل از انقلاب کار با محتوایی بود و در آن بیشتر خرافات مردم ایران نکوهش شده بود.

ادامه مطلب "روزنوشت یک وبلاگ عمدتا سینمایی"

يادداشتی بر فيلمی که قربانی اکران فيلم های فرهنگی شد

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Fri, 12 Mar 2010 00:02:00 +0000

دو ماه پیش که به مشهد سفر کردم، متوجه شدم که وضعیت اکران در آنجا بسیار بد است. در خصوص فیلم های فرهنگی مثل تهران انار ندارد و یا تنها دوبار زندگی می کنیم که من با آب و تاب برای دوستان تعریف کردم همه به من می گفتند خوش به حالت در اینجا که فیلم های معمول هم به موقع اکران نمی شود چه برسد به فیلم های فرهنگی!

روزنامه قدس که برایم حس نوستالژیک دارد چون نقد نویسی و یادداشت نویسی را از آنجا شروع کردم نیز، خبرنگارانش خیلی شاکی بودند. دبیر بخش فرهنگی این روزنامه که می گفت مگر موقع جشنواره چند تا فیلم درست و حسابی ببینیم و الا در طول سال که در سینماهای مشهد خبری نیست. برایم جالب است مشهد به عنوان دومین شهر ایران هم از لحاظ جمعیت و هم وسعت وضعیت اکرانش باید این باشد! آنوقت درباره فروش های عجیب و غریب هالیوود صحبت می کنیم و اینکه یک فیلم هم زمان در چند هزار سینما اکران می شود! انتظار داریم که با این وضعیت اوضاع فروش فیلم ها در ایران هم درست و حسابی باشد. همین مسائل و اکران نه چندان مناسب فیلم مورد علاقه من تنها دو بار زندگی می کنیم باعث شد که یادداشتی برای روزنامه قدس بنویسم. به قول دوستان مشهدی اگر فیلم را ندیده اند حداقل نوشته ای درباره اش بخوانند!

مگر ما چند بار زندگی می کنيم؟!

«تنها دوبار زندگی می کنيم» از آن دست فيلم هایی است که با يک بار ديدن نمی توان خيلی دقيق درباره اش نوشت، بلکه بايد اين فيلم را چند بار ديد تا بتوان درباره اش يادداشتی مناسب نوشت. دو سال پيش در جشنواره فيلم فجر بسياری از منتقدان با ديدن اين فيلم بی صبرانه منتظر اکران آن ماندند تا اينکه سرانجام دو سال بعد، يعنيی همين چندی پيش، اين فيلم در گروه فيلم های فرهنگی امکان اکران يافت تا مجالی باشد برای کسانی که خواهان ديدن فيلم های متفاوت هستند و البته فرصت ديگری برای کسانی که پس از جشنواره دو سال پيش، منتظر تماشای دوباره اين فيلم بودند. اگرچه اکران محدود و ضعيف اين فيلم زيبا در تهران و اکران نشدن آن حتی در شهرهای بزرگی مثل مشهد و ساير مراکز استان ها، سينما دوستان را از ديدن آن محروم کرد و اين جای گلايه و بررسی دارد.

ادامه مطلب "يادداشتی بر فيلمی که قربانی اکران فيلم های فرهنگی شد"

نگاهی حسی به جای خالی آقا یا خانم ب

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Fri, 05 Mar 2010 21:42:30 +0000

استفاده از ایده میلانی، خشونت در حد تارانتینو!

تصویر سال در خانه هنرمندان در حال برگزاری است. فرصتی است برای دیدن فیلم های کوتاه و مستندی که تماشای آنها در سالی که گذشت از دست دادید. توصیه می کنم سری به خانه هنرمندان بزنید.

چند شب پیش به توصیه یکی از همکاران که خودش از برگزار کنندگان جشنواره است رفتم و اتفاقا شبی بود که چند تا از فیلم های خوب امسال اکران داشت. از جمله فیلم منها ساخته کاظم مولایی که یکی از فیلم های بسیار موفق سینمای جوان در سال گذشته بود. از آن جالب تر این است که این فیلم در مرکز سینمای جوان سبزوار ساخته شده است. از آن دست فیلم های خاص با طراحی صحنه بسیار بالاتر از سطح فیلم کوتاه. در کل زحمت بسیار زیادی برایش کشیده شده است. اما فیلمی که بدجور من را منقلب کرد و دوستانم هم از این قاعده مستثنا نبودند فیلم مستند جای خالی آقا یا خانم ب. خیلی از این فیلم تعریف شنیده بودم و در سال گذشته تقریبا تمامی جوایز فیلم مستند را درو کرده است که البته مستحق این همه موفقیت هم بوده.

ادامه مطلب "نگاهی حسی به جای خالی آقا یا خانم ب"

پراکنده گویی

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Sun, 28 Feb 2010 18:57:55 +0000

سینما، موسیقی و تلویزیون

می دانم که مدت زیادی بین این دو پست فاصله شد و از این بابت امیدوارم دوستان ناراحت نشده باشند. یک جورهایی خودم را موظف می دانم که مرتبا وبلاگم را به روز کنم و این فاصله من را دچار عذاب وجدان کرد.

البته این همه فاصله میان دو پست دلایل زیادی دارد. بخشی از آن مربوط است به چند روز در دسترس نبودن مدیریت وبلاگم و بنابراین نتوانستم در وبلاگم مطلبی بگذارم. بخشی از آن هم مربوط است به مشغله زیاد کاری ام. این روزها بدجور ذهنم را درگیر کرده است. بخشی هم مربوط می شود به مشکلات سرویس های ای دی اس ال که وقت و بی وقت قطع می شوند. همه چیز دست به دست هم داد تا در آغاز دومین سال راه اندازی این وبلاگ شاهد چنین تاخیری در قرار دادن مطالب باشید.

در این پست می خواهم پراکنده نویسی کنم. یعنی از هر دری سخنی باشد.

یک

اولین مورد مربوط به فیلم هیچ است. این فیلم هفته پیش در خانه سینما نمایش داده شد. برایش خیلی شلوغ شده بود. خیلی چهره های سرشناس از جمله کارگردانان و منتقدان را دیدم که برای تماشای این فیلم آمده بودند. برای اولین بار در این برنامه مرور فیلم های جشنواره از کسانی که آمده بودند کارت خواستند. من فیلم را دیده بودم و علاقه ای هم به دوباره دیدن فیلم نداشتم، بنابراین کارتم را به دوستم دادم! ( در عالم رفاقت کمی هم خلاف بد نیست)

ادامه مطلب "پراکنده گویی"

بهترین ها و بدترین های جشنواره فجر28

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Tue, 09 Feb 2010 12:23:31 +0000

بهترین ها و بدترین های جشنواره فیلم فجر از نگاه من

مد شده است بعد از جشنواره بهترین هاو بدترین ها از دید خودمان در جشنواره انتخاب کنیم. در میان انتخاب های من فیلم ها عمدتا توقیفی هستند. با این حساب این جشنواره بدون فیلم های توقیفی می توانست خیلی بی رونق باشد.

در بانی فیلم خواندم که یک نفر از وزارت ارشاد انتقاد کرده بود که چرا فیلم های توقیفی را نمایش داده است آن هم در سیانس آخر. این کار را مقایسه کرده بود با شبکه های ماهواره ای که آخر شب فیلم های آنچنانی پخش می کنند!

اسم کسی که این گوهر فشانی را کرده بود خاطرم نیست. در بانی فیلم دوشنبه 19 بهمن خواندم و کلی خندیدم.بگذریم.

انتخاب هایم را می نویسم با احتساب فیلم های خارج از بخش مسابقه:

بهترین فیلم: صد سال به این سالها (مرتضی شایسته)

بهترین کارگردانی: بهرام توکلی (پرسه در مه)، سامان مقدم (صد سال به این سالها) و ابراهیم حاتمی کیا (به رنگ ارغوان)

بهترین فیلمنامه: چهل سالگی (مصطفی رستگار) و کیفر (علیرضا نادری)

بهترین بازیگر نقش اول زن: فاطمه معتمد آریا (صد سال به این سالها)

بهترین بازیگر نقش اول مرد: حمید فرخ نژاد (آتشکار، شب واقعه و به رنگ ارغوان)

بهترین بازیگر نقش دوم زن: نگار جواهریان (هیچ) و پانته آ بهرام (بدرود بغداد)

بهترین بازیگر نقش دوم مرد: هدایت هاشمی و حامد بهداد (لطفا مزاحم نشوید)

بهترین تدوین: حسن حسن دوست (کیفر)، سپیده عبدالوهاب (لطفا مزاحم نشوید)

بهترین موسیقی: صد سال به این سالها (کارن هومایونفر)، حامد ثابت (پرسه در مه)

بهترین فیلمبرداری: محمود کلاری (صد سال به این سالها )

بهترین طراحی صحنه: صد سال به این سالها (آیدین ظریف)

بهترین صداگذاری یا صدابرداری: راستش در این سینماها هیچ چیز معلوم نیست! اما فکر کنم آناهیتا (محمود خرسند) و آل (فرخ فدایی)

بهترین گریم: صد سال به این سالها (مهین نویدی)

بهترین فیلم اول و دوم: بدرود بغداد (مهدی نادری) و حوالی اتوبان (سیاوش اسعدی)

در بین فیلم های اول و دوم فیلم فصل باران های موسمی هم کار خوبی بود هر چند که پایان بندی اش خیلی بد بود. در کل مشکل فیلمنامه در سینمای ایران همچنان به قوت خود باقیست و فیلم چهل سالگی هم که فیلمنامه خوبی داشت انتخاب بازیگرش خیلی بد بود و کارگردانی هم که، چه عرض کنم! یک مشکل دیگر فیلمنامه ها در این دوره این بود که آنقدر نوع روایت ها به اصطلاح مدرن شده بود که حوصله مان از اینکه همه می خواستند ایناریتو شوند سر رفت. کار به جایی رسید بود که آرزو می کردیم یک نفر مدل سید فیلد و به شکل کلاسیک فیلمنامه نوشته باشد!

فیلم جسورانه این دوره آتشکار بود که در سینمای بعد از انقلاب یک استثنا به شمار می رود. بازی گلچهره سجادیه هم در حوالی اتوبان بسیار جذاب بود. آن هم بعد از مدتها. لیلا حاتمی و شهاب حسینی هم در فیلم پرسه در مه بسیار عالی بودند به کارهای خوب حسینی می توان حوالی اتوبان را هم اضافه کرد.

اما انتخاب ویژه ام: ترانه دریاچه نور از عارف در فیلم صد سال به این سالها، حس عجیبی از این ترانه داشتم.

اما زرشک زرین برای بدترین های این دوره

بدترین فیلم: زمهریر (سید ضیاء هاشمی)

بدترین کارگردانی: خاله سوسکه (نادره ترکمانی) و زمهریر ( علی روئین تن)

بدترین فیلمنامه: آل (بهرام عظیمی، امیر پوریا) و زمهریر (علی روئین تن)

بدترین بازیگر مرد: همه بازیگران مرد فیلم زمهریر، پوریا پور سرخ (ناسپاس و آناهیتا)، رضا یزدانی (تهران سیم آخر)

بدترین بازیگر زن : همه بازیگران زن فیلم زمهریر، لاله اسکندری (خانواده ارنست) و نرگس محمدی (آناهیتا)

بدترین گریم: باز هم زمهریر

بدترین صدا: صدای تسویه حساب خیلی نامفهوم بود نمی دانم مشکل از اسحاق خانزادی بود یا سینمای برج میلاد!

در مورد دیگر بدترین ها نمی نویسم. اما به این فهرست فیلم های خیلی بد می توانید خانواده ارنست، باغ قرمز، آناهیتا، یک گزارش واقعی، ناسپاس و نخودی را هم اضافه کنید.

این انتخاب ها بدون دیدن فیلم های ملک سلیمان، نفوذی، عصر روز دهم، شکلات داغ، مقلد شیطان و هفت دقیقه تا پاییز لحاظ شده است. شاید با تماشای آن فیلم ها آراء من تغییر می کرد.

بخش ناامید کننده

علی رغم تبلیغات انجام شده، فیلم های کودکان که در این دوره به نمایش درآمد بسیار ناامید کننده بود. نمی دانم دوران کودکی ما فیلم های کودکان بهتر بود یا ما خیلی ساده پسند بودیم. اوضاع سینمای کودک تعریفی ندارد . ما بچه های دهه شصت با سینمای کودک دوران خودمان خیلی خوش می گذراندیم و واقعا فیلم های آن دوران لذت بخش بود. هنوز هم از دیدن دزد عروسک ها، سفر جادویی، پاتال و آرزوهای کوچک و حتی کلاه قرمزی چنان به وجد می آیم که باور نکردنی است اما فیلم های کودکانه این دوران ...! بعید می دانم در فروش به موفقیتی برسند.

درباره صدا نوشتم و اینکه نمی توان در این مورد قضاوت کرد، یاد دو سال پیش افتادم که جشنواره در سینما صحرا بود. آنجا اوضاع صدا خیلی بدتر بود. خاطرم هست یکی از دوستان صدابردار که در جشنواره هم فیلم داشت تماس گرفت و مرتبا در مورد صدای فیلمی که کار کرده بود می پرسید. من مانده بودم چه بگویم چون در آن سینما اصلا صدا مفهوم نبود!

تحریم اختتامیه جشنواره فیلم فجر از سوی خبرنگاران و عکاسان

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Wed, 03 Feb 2010 17:36:59 +0000

وقتی خبرنگاران در صف آخر هستند!

بالاخره باید این اتفاق می افتاد مدتهاست که در مراسم های و جشنواره های مختلف شاهد این هستیم که آدم های نامربوط حضور دارند که اصلا معلوم نیست حضورشان برای چیست. به طور مثال در افتتاحیه جشنواره فیلم فجر خیلی ها را خانوادگی دیدم که آمده بودند. بچه 6 یا 7 ساله روی صندلی نشسته بود و خبرنگاری که برای پوشش مراسم آمده بود جایی نداشت. باز حداقل در آن مراسم دو ردیف صندلی برای خبرنگاران در نظر گرفته بودند اما اختتامیه که حرام!

داستان کارت گرفتنم برای اختامیه خودش شنیدنی است. از یک رابط بسیار نامربوط به جشنواره کارت گرفتم چون برای منتقدان اصلا کارت در نظر نگرفته بودند و برای رسانه ها نیز تنها یک کارت! کلی روایط عمومی با اکراه همان یک کارت را به هر رسانه می داد. تصمیم داشتم اختتامیه نروم اما همان آشنای نامربوط باعث شد که به اختتامیه بروم.

آمدم اختتامیه در ورودی را نگاه کردم ببینم کسانی که با کارت اختتامیه حضور دارند چه قدر به فیلم و جشنواره مربوط هستند. دختر خانمی که مواظب بود لاخ مویش خراب نشود و میک آپش تکمیل باشد زنی با یک بچه نوزاد. چند تا پسر ژیگول و خوشحال که با هم شوخی می کردند. یک مادر و دختر که آرزو می کردند گلزار را ببینند چند تا برادر ارزشی که ظاهرا از پایگاه بسیج کارت گرفته بودند ...!

فکر می کنم متوجه شدید که کارت های اختتامیه دست چه کسانی است. آمدم بالا مستقیم وارد سالن شدم حتی جایی برای ایستادن نبود احساس خفگی به من دست داد برای اینکه حالم بهتر شود از سالن بیرون زدم و دیدم که اکثر خبرنگاران و عکاسان بیرون هستند. متوجه شدم که اختتامیه را تحریم کردند.

به نظرم زودتر از این باید در چنین مراسم هایی این اتفاق می افتاد. از نظر مسئولان خانواده ها و دوستان آشنایان مهم تر هستند و طی سالها این تقریبا تبدیل به یک فرهنگ و عادت شده بود. تمامی خبرگزاری ها این داستان را پوشش دادند و قرار بر این شد که خبری که اختتامیه جشنواره را پوشش دهد کار نشود. امیدوارم که این اتحاد پا برجا باشد تا کمی مسئولین به خود آیند و خبرنگاران را اینطور در صف آخر نگذارند. مثل اینکه فراموش کردند که همین خبرنگاران هستند که برنامه ها و جشنواره های آنان را به گوش دیگران می رساننداطلاع رسانی می کنند و بیشتر از آنی که هست مهم جلوه می دهند.

جالب است که این اتفاق برای کاندیداها هم افتاده است. یکی از کاندیداها که از دوستانم است. از داخل سالن تماس گرفت و اطلاع داد که جا گیرش نیامده و روی پله نشسته است و گفت چند نفر دیگر از دستاندرکاران سینما که کاندیدا هستند نیز روی پله نشستند و روی صندلی های وی آی پی بچه های 7-8 ساله نشسته اند!

حال باز دبیر محترم جشنواره بگویند که با خبرنگاران و روزنامه نگاران هستم جناب روابط عمومی جشنواره هم ما را به خوردن چای دعوت کنند و مجری مراسم هم مرتبا بگویند مهربان باشید. به جای این حرف ها کمی از این رابطه بازی کم کنید جایگاه ویژه برای خبرنگاران در نظر بگیرید. مگر نه اینکه این اختتامیه ها باید مختص به رسانه و هنرمندان باشد؟

البته در این میان خبرگزاری فارس مثل همیشه آوانگارد عمل کرد و چند خبر کار کرد! از آنها توقعی نیست. چیزی به اسم حرف حق از نظر فالس نیوز ناحق است. توضیح بیشتری نمی دهم و قضاوت را به عهده خودتان می گذارم.

نگاهی به فیلم طهران تهران

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Tue, 02 Feb 2010 19:36:27 +0000

فیلم سفارشی و ...

همواره ساخت فیلم سفارشی با مسائلی همراه است. اینکه فیلم سفارشی آیا به شکلی خواهد بود که هم نظر سرمایه گذاران را تأمین کند و هم نظر مخاطب را یکی از مسائل مهم پیرامون این نوع فیلمهاست. فیلم طهران- تهران نیز با توجه به اینکه از همان ابتدای ساخت اعلام شد از سوی شهرداری تهران روی آن سرمایه گذرای صورت گرفته است پیش بینی می شد که با یک فیلم سفارشی روبرو هستیم. ترکیب کارگردانانی که برای ساخت این فیلم انتخاب شده بودند تا حدی این امیدواری را ایجاد کرد که با فیلم سفارشی خوبی روبرو خواهیم بود، اما دیدن این فیلم ثابت شد که همچنان مشکلات فیلم های سفارشی به قوت خود باقیست.

اپیزود اول که ساخته داریوش مهرجویی است روایت گر داستان زندگی زوجی است که با دو فرزند هنگام سال تحویل سقف خانه روی سرشان خراب می شود و هر دو نگران این موضوع می شوند که عید امسال چه پیش خواهد آمد. برای گذراندن روزهای عید به پیشنهاد پسر خانواده راهی تورهای تهران گردی می شوند و در آنجا با گروهی زنان و مردان میانسال آشنا می شوند وهمین موضوع باعث تغییر و تحول در زندگی آنها می شود.

ادامه مطلب "نگاهی به فیلم طهران تهران"

نگاهی به صد سال به این سالها

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Sun, 31 Jan 2010 19:06:20 +0000

روایت سه نسل ایران

چند سال پیش که فیلم زیستن را از ژانگ ییمو دیدم. از تصویری که از تاریخ چین در دوره انقلاب این کشور و پس از آن به شکلی هنرمندانه ارائه کرده بود حیرت کردم و در عین حال لذت بردم. اولین چیزی که پس از تماشای این فیلم به ذهنم رسید این بود که هر کشوری با تاریخی پر تلاطم نیاز به چنین فیلمی دارد از جمله ایران.

فیلم صد سال به این سال ها تاریخ ایران معاصر است، از دید یک زن و یک مادر که نامش ایران است. از روزهای خوشی تا روزهای ناخوشی. بخش عمده ای از اتفاقات و اسامی در این فیلم استعاره است و نام ایران هم از این قاعده مستثنا نیست.

برای روایتی درست و صادقانه از زندگی ایران، سامان مقدم از هر مولفه ای استفاده کرده است. موسیقی، تدوین، اسامی و ...

به طور مثال زمانی که سرخوشی ایران به همراه همسر و پسرش و دوستشان امین را پس از رفتن به باشگاه افسران بندر پهلوی نشان می دهد و موسیقی مابیکر از گروه بونی ام پخش می شود کاملا یادآور همان سالهاست و دهه پنجاه خورشیدی را جلوی چشم تماشاگر می آورد. استفاده از ترانه های عاشقانه در طول فیلم برای نشان دادن عشق ایران به همسرش و یا خوشبختی از دست رفته نیز در بهترین زمان ممکن است. ترانه و سرودهای ملی، ترانه ها و مارش نظامی همگی یادآور بخشی از تاریخ ایران است.

ادامه مطلب "نگاهی به صد سال به این سالها"

سینمای ناجوانمرد امروز

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Sat, 30 Jan 2010 17:30:33 +0000

عرفان لب کارون!

اکران شدن یک سری فیلم های توقیفی خیلی هم بد نیست از جمله زمهریر. تا ببینیم که برخی ادای توقیفی بودن را درمی آورند و دوست دارند که توقیف باشند تا فیلمشان بفروشد. فیلمی که هیچ چیز آن برمبنای منطق نبود از عرفان لب کارون گرفته تا دختر شایسته قبل انقلاب که تبدیل به حاج مریم لات جبهه شده است و شمع هایی که از نظر کارگردان دلیل کم بودن پارافین خود بدنش است!

تا به حال نشست پرسش و پاسخ به این جنجال برانگیزی ندیده بودم. تقریبا همه منتقدان با هر طرز تفکری از این فیلم بدشان آمده بود و از همه بیشتر برای این متاسف شده بودند که چرا چنین فیلمی به اسم توقیفی به دنبال کسب شهرت است تا مردم بابتش پول بدهند! زمانی که وزیر سر ساخت فیلمی مثل اخراجی ها می رود چه انتظاری دارید که امثال روئین تن اراجیفی مثل زمهریر نسازند. توصیه ای برای تماشای این فیلم ندارم. تنها دلیل تماشای آن می تواند این باشد که نتیجه خیلی سیاست ها را متوجه شوید. هر چند که از نظر کارگردان محترم این فیلم، تازگی ها نظر منتقدان و معاونت سینمایی با هم یکی شده است!!!

واقعا باید این فیلم توقیف شود چون همه چیز را به گند کشیده است و در کل ساخت چنین فیلم هایی تنها نشان از تلاشی دارد برای هدر دادن پول در سینمایی که می گویند فقیر است! وقتی که فکرش را می کنم که من وامثال من با چه خون دل خوردنی با حداقل بودجه و گردن کج کردن جلوی این و آن، چند دقیقه فیلم می سازیم و آنوقت بابت این فیلم 700 میلیون تومان خرج شده است واقعا حالم بد می شود و برای چنین سینمای ناجوانمردی متأسف می شوم...

یادداشتی بر فیلم "به رنگ ارغوان"

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Thu, 28 Jan 2010 14:41:54 +0000

فیلمی برای این دوران

بالاخره انتظار به سر رسید و یکی از جنجالی ترین فیلم های توقیفی چند سال اخیر به نمایش درآمد. طولانی شدن این پروسه زمانی تقریبا همه را از اکران فیلم به رنگ ارغوان اثر پر سرو صدای ابراهیم حاتمی کیا مایوس کرده بود. اما جشنواره بیست و هشتم زمینه ای شد برای اکران این فیلم. دلایل زیادی در این اتفاق تاثیر داشت. از کم بودن فیلم در این دوره گرفته تا تلاش معاونت جدید سینمایی برای جلب اعتماد فیلمسازان و هنرمندان که با چراغ سبز نشان دادن به یک سری از فیلم های توقیفی چند سال اخیر همراه بود و ...

دلیل هر چه باشد اتفاق فرخنده ای بود که در سینمای این روزهای ایران افتاد.

اما در کنار مسائل پیرامون فیلم به رنگ ارغوان و اکران آن سوالی که مطرح می شود این است که این فیلم در کجای آثار حاتمی کیا قرار گرفته است؟ آیا اثری شاخص در میان کارنامه فیلمسازی این کارگردان است و یا اینکه داستان نسبتا سیاسی آن باعث مطرح شدن آن شده است.

هر چند که جشنواره جای خوبی برای قضاوت در مورد فیلم های به نمایش درآمده نیست و مسائلی از قبیل دیدن چند باره فیلم و یا گذشت زمان بیشتر به قضاوتی درست در مورد یک فیلم کمک می کند اما در همین شرایط هم می توان گفت همه شرایط دست به دست هم داده است که فیلم حاتمی کیا در عین اینکه فیلم خوبی است می تواند تاثیر گذاری زیادی هم داشته باشد

ادامه مطلب "یادداشتی بر فیلم "به رنگ ارغوان""

صد سال به این سال ها

nospam@example.com (نرگس خرقاني) — Thu, 28 Jan 2010 01:09:46 +0000

من هم با ایران گریستم

کمتر پیش می آید که یک فیلم اشک مرا درآورد اما فیلم صد سال به این سال ها این بلا را سر من آورد. آن هم چند بار. می دانم که این فیلم را پدر و مادرم اگر ببینند بیشتر با آن ارتباط برقرار می کنند اما ما دهه شصتی ها هم به اندازه کافی می توانیم این فیلم را درک کنیم. ما نسل سومی هایی که علی که در فیلم نقشش را علی قربانزاده بازی می کرد تا حدی نماینده ماست. ما که برای حرف زدن و داشتن زندگی بی دغدغه و به دور از استرس به قول امین باید از این مملکت برویم و الا باید تحمل کنیم!

خوشحالم از اینکه این فیلم اجازه اکران پیدا کرد و این امکان فراهم شد تا چنین فیلمی هر چند محدود دیده شود.

تا به اینجا که بهترین فیلم جشنواره بود. راستش بدجور با این فیلم درگیر شدم فکر کنم تا چند روز من را رها نکند امیدوارم دوباره بتوانم این فیلم را ببینم. مثلث قدرتمند بازیگری ایران یعنی فاطمه معتمد آریا در کنار پرویز پرستویی و رضا کیانیان غوغا به پا کرده اند پس تا فرصت باقیست در جشنواره این فیلم را ببینید شاید در آینده امکان اکران پیدا نکند! امیدوارم که اینطور نباشد.