توقیفی های نجاتبخش
روز اول جشنواره در سینما رسانه به پایان رسید. با توجه به اینکه مهمترین بخش جشنواره فجر از دید بسیاری فیلم های سینمای ایران است، پس در این مجال هم تنها اشاره ای به فیلم های ایرانی خواهد شد.
با نگاهی به فیلم های روز اول جشنواره می توان همان سنت دیرین سال های گذشته جشنواره را دید که دو سیانس اول اختصاص داشت به فیلم های خوب یا حداقل پر سر و صدای جشنواره.
آغاز اکران فیلم های این روز با فیلم به رنگ ارغوان ساخته در توقیف ابراهیم حاتمی کیا بود که بدون شک بهترین فیلم روز اول جشنواره هم بود.
بعد از آن فیلم تسویه حساب اثر پر بازیگر و جسورانه تهیمنه میلانی که علی رغم تمامی ضعف هایش بخش عمده ای از جذابیت های فیلم های میلانی را خصوصا برای تماشاگر زن داشت.
اما پس از اکران دو فیلم در توقیف که در این دوره از جشنواره فجر بالاخره این توفیق را یافتند که رنگ اکران به خود ببینند، بقیه فیلم ها حرفی برای گفتن نداشتند.
فیلم هایی متوسط که در بسیاری از جشنواره ها تنها برای پر کردن تایم جشنواره کاربرد دارند و کمتر در یاد کسی باقی می مانند.
از جمله این فیلم ها صبح روز هفتم ساخته سید مسعود اطیابی بود که اقتباس نه چندان خوبی از یک فیلم موفق آمریکایی بود. خصوصا پیام های اخلاقی پایان فیلم آنقدر گل درشت بود که به طور کامل کارکرد اخلاقی خود را از دست.
فیلم "دیگری" ساخته مهدی رحمانی نیز با ریتم کند خود همه مولفه های فیلم اول یک کارگردان را داشت و تنها می تواند شروعی قابل قبول برای یک کارگردان جوان باشد.
اما دیگر فیلم این روز خاله سوسکه ساخته نادره ترکمانی بود که ظاهرا بر اساس یک داستان عامیانه قدیمی شکل گرفته بود. در خصوص این فیلم ها مهمترین عامل آزار دهنده محدودیت های موجود برای ساخت شان است. در حالی که موزیک و حرکات موزون در چنین فیلم هایی حرف اول را می زند و با وجود محدودیت های موجود مشخص نیست که دلایل برخی از فیلمسازان برای ساخت چنین فیلم هایی چیست؟
و اما فیلم آخر زخم شانه حوا ساخته حسین قناعت که به دلیل قرار گرفتن در سئانس آخر از دید بسیاری از اهالی رسانه پنهان ماند.
سوالی که در خصوص فیلم های روز اول جشنواره ایجاد می شود این است که اگر دو فیلم به رنگ ارغوان و تسویه حساب رفع توقیف نشده بودند، در روز اول جشنواره آیا فیلمی برای دیدن وجود داشت؟
به نقل از خبرگزاری پانا
