پیش به سوی جام جهانی
جام جهانی در پیش است. بعد از المپیک مهمترین رویداد ورزشی جهان که با توجه به تمرکزش بر روی تنها یک ورزش می تواند در برخی موارد هیجان انگیزتر و جذاب تر از المپیک هم باشد.
من تحلیل گر ورزشی نیستم و هر چه می نویسم بیش از اینکه جنبه کارشناسی داشته باشد جنبه حسی دارد و دیدگاه شخصی ام است. پس طرفداری من از یک تیم خاص مطمئنا حق من است، اصلا لذت جام جهانی و هر رقابت دیگر سر همین چیزها و بعد هم کل کل ها و بحث های اطراف آن. گاهی ممکن است در این میان دعوا هم شود!
ایران در جام جهانی
به شخصه فکر می کنم در ایران جام جهانی چند وجه دارد. یکی وجه ملی آن برای هر ایرانی که از رفتن تیمش به جام جهانی خوشحال می شود و بالعکس. دیگری جنبه سرگرمی که باعث بحث هایی بر سر تیم های قدرتمند جهان می شود.
سال هایی که ایران به جام جهانی می رود دربرگیرنده هر دو وجه جام جهانی است. یعنی اینکه تیم ایران به عنوان تیم چهارم گروهش در جام جهانی شرکت می کند. تیمی که از نظر سایر همگروهی هایش زنگ تفریح است! با وجود اینکه ما هم این را می دانیم اما با هیجان هر چه تمام تر بازی ها را دنبال می کنیم و کار به جایی می کشد که ضربه پای حسین کعبی به صورت لوئیز فیگو برایمان تبدیل به یک حماسه می شود! اما همچنان امیدواریم که شاید روزی تیم ما هم مثل کره جنوبی و ترکیه در جام 2002 و یا کامرون در جام 90 و نیجریه در جام 94 تبدیل به پدیده شود و از گروه خود بالا برود، اتفاقی که هنوز نیافتاده است. بعد از حذف ایران از جام که پیش بینی اش چندان سخت نیست، می رویم سراغ همان تیم های خارجی خودمان و همان بحث ها و کل کل های همیشگی که هیچگاه پایان ندارد.
